Dün gece oturduk kahve içiyoruz ünlü bir cafede en büyük arkadaşımla, tam yanımızdaki masada 1 erkek 2 bayan oturuyor.. Bayanların anne-kız oldukları her hallerinden belli olmakla beraber hararetli ve abartılı biçimde bir başka kadını şikayet ediyorlar.Kadının biri ile kız kavga etmiş sonra kadın kızı aramış bu hanımkız da ona vermiş ayarı, sonra bu ayarı alan kadın da kızın babasına şikayet etmiş...Evin kızı kendisini aklamaya çabalıyor...Ama ne çaba (!) Anne-baba-kız aynı masada... Kız yaktı sigarayı ve başladı ahkam kesmeye.... Cümleler şöyle;
-Ben asla yalan söylemem. Delikanlı gibi çıkar neyse söylerim.
-Kız başıma madonna kesildi... Sanki dünyanın en güzel kadını... Bi hava bi hava....
-Ben sildim mi silerim. Özür dilese umrumda değil... Bir tükenmezkalem düşün silgiyle silersin izi kalır. Ben de iz bile kalmaz aha öyle silerim... {bu cümle inanılmaz değil mi?}
- Sonra yukarıdaki cümlenin kalemsiz halini yine söyledi...
-Eh tabi doktor oldu ben iki yıllık okul bitirdiğim için beni küçümsüyor. Ben daha akıllıyım ondan... vs...
Ve daha aklıma gelmeyen bir sürü şey... Düşündüm de bazı erkekler evlerini bırakıp kaçıyorlar ya, işte böyle insanları görünce hak veriyorum sanki... Bu dırdıra kim dayanabilir ki? Adamın gıkı çıkmadı cidden.. Yazık üzüldüm...
