Nuri Bilge Ceylan'nın diğerlerine göre hareketli olan filmi. İç sıkıntısı salmakta usta konusuyla, dikkat çeken bir oyunculuk bulamadığımı söylemek isterim. Para karşılığı başkasının yerine hapis yatan bir baba, çalışan, hoş ve babayı kendi suçu için tutmuş adamla aldatan bir anne. Annesinin babasını aldattığını bilen bunalımlı bir delikanlı. Hali vakti vasat, bitip tükenen ailenin filmi. Film normalin o kadar altında seyrediyor ki konuyu uzun uzun anlatmayı imkansız kılıyor. Dağılıyor kurgu. Film boyunca yaşamın seslerini dinliyoruz. Tren, kuş, araba, ezan, rüzgar, yağmur, kapı gıcırtısı sesleri ve tabii ki alıp verilen nefesler. Belki de belirli bir müzik olmadığından insanı sıkıyor, bunlatıyor. Filmde benim hoşuma giden şeylerin başında ev halinin çok güzel oturtulmuş olması. İkamet edilen muhit, küçük ve pek toplu olmayan bir ev, eski kapılar, camdaki saksılar çok olağan herhangi bir abartma sözkonusu değil.
Filmin sonuna doğru insan bitiyor diye seviniyor biraz, merak da buna katılınca sonu mantıklı geliyor. Hatta ben bir sona bağlandığı için mutluyum bu sakin filmin.
